Over ons » Ervaringen
 
In deze rubriek kunt u levensverhalen, ervaringen van mensen lezen. Uw verhaal kan hier ook komen te staan. Wilt u wat delen of hebt u tips? Dit kan u kwijt door hier te klikken. U wordt dan doorgelinkt naar een pagina waarin u uw verhaal kunt schrijven.

U krijgt van ons bericht of en wanneer uw bericht geplaatst wordt.

 

 

Het bestuur heeft mij gevraagd wat te vertellen over slechthorendheid, waar loop je als slechthorende tegenaan, welke oplossingen/hulpmiddelen zijn er, wat kunnen anderen doen.

Ik ben zelf vrijwel mijn hele leven al slechthorend. In de peutertijd heb ik een middenoorontsteking aan beide oren gehad die te laat is ontdekt. Een forse operatie volgde, maar heeft niet kunnen voorkomen dat ik een behoorlijk gehoorverlies opliep. Later volgde nog een operatie aan het rechteroor, waardoor het gehoor aan die kant wat verbeterde. Sinds mijn twintigste draag ik hoorapparaten. Dat was en is nog steeds een hele verbetering. De uitvinder van het hoorapparaat verdient wat mij betreft een lintje!

Een hoorapparaat lost echter niet alle gehoorproblemen op. Het versterkt vaak ook alle bijgeluiden, wat erg hinderlijk is op een feestje met veel mensen en harde muziek. In het verkeer hoor je niet de achteropkomende auto of (brom)fietser. Dit kan leiden tot ongelukken. Om goed te kunnen horen wat de ander zegt maak ik ook gebruik van liplezen. De ander moet mij dus aankijken en niet zijn hand voor de mond houden, snorren en baarden zijn dan ook vaak lastige obstakels. Een in Nederlands gesproken tv programma kan ik niet meer volgen zonder ondertiteling. Als er op een station of in de trein wat omgeroepen wordt vraag ik altijd aan een ander wat er gezegd is. Ben ik bij een bijeenkomst in een openbare ruimte is het heel vervelend om tot de ontdekking te komen dat er geen ringleiding is. Ik ben weleens weer halverwege naar huis gegaan… Het vreet energie als je alles goed wilt verstaan. Je wilt toch gewoon weten waar het over gaat. Ik denk dat dit bij veel slechthorenden herkenbare problemen zijn.

Nu zijn niet alle problemen op te lossen en de ene slechthorende is de ander natuurlijk niet. Ik denk dat er hier in Best nog wel winst te behalen valt in de openbare ruimte. Eén suggestie: ringleiding in verschillende ruimtes in het gemeentehuis.

Het is de moeite van de inspanning waard!

Rita Blom

Ik ben een vrouw die midden in het leven staat met diverse onzichtbare beperkingen.
Het feit dat deze onzichtbaar zijn maakt het soms moeilijk voor mezelf en omgeving.
In grote lijnen benoemd heb ik: fibromyalgie (een van de 200 soorten reuma), discopathie in diverse wervels in mijn rug en nek, en chronisch vermoeidheid (CVS). En nog wat dingen waarmee ik jullie niet ga vermoeien.

Niet zichtbaar van buitenaf. Daar kun je, gelukkig, best oud mee worden. Het vraagt wel wat van jezelf. Altijd pijn en vaak moe is niet zichtbaar voor je omgeving en soms frustrerend.  Ik voel me echt niet zielig. Ik leef. Heb veel hobby’s.
Een feit is wel dat je klachten niet altijd serieus worden genomen door de omgeving.
Geef ik aan heel moe te zijn. Zeggen de mensen al snel: ”Ach ik ben ook wel eens moe”. Ik ben gestopt met me te verdedigen en denk dan: “laat maar, weer zo een”.  De ene keer rijd ik met mijn scootmobiel rond in het dorp. Dan krijg ik heel zielige blikken.
De volgende keer loop ik met mijn rollator. Word ik nagekeken. (Of zou het mijn mooie kleur haar zijn? (hihi).
Parkeer ik op een gehandicapten parkeerplaats met mijn paarse Opel-Karltje, kijken de mensen me aan met een blik van: “jij mag hier niet staat”. Het gebeurd soms ook dat er mensen me aanspreken en zeggen dat ik er niet mag staan. Dan vraag ik of ze röntgen-ogen hebben. Ik laat ze even nadenken en dan druipen ze vaak wel af. Ik vind het prima dat mensen elkaar corrigeren maar eerst nadenken voor je begint te roepen.
Als ik op een voor mij goede dag of trainingsmoment een stukje zonder rollator loop, spreken mensen, die normaal om me heen lopen, me ineens aan met de vraag: “ben je beter?”. Ik zeg dan vaak dat ik nooit ziek ben geweest maar een beperking heb. Dat doe ik dan vaak met een lach. Dat werkt heel goed. We blijven lachen.
De ene dag is de andere niet. Met CVS heb je te maken met een energieprobleem. Ik moet dagelijks mijn energie verdelen. Als ik een pittige activiteit heb ondergaan dan moet ik vaak minimaal 2 of 3 dagen bijkomen. Dat weerhoudt mij er niet van om het te doen. Ook al denk ik wel eens:” Oei was dat wel zo slim?”. Zo kan iedereen wel voorbeelden bedenken. Dat weet ik zeker. Maar alleen klagen heeft geen zin. Ik wil leven, genieten. Net als ieder ander.

Door de jaren heen heb ik geleerd veel dingen naast me neer te leggen en voor mezelf op te komen. Dit is een proces waar iedereen die een stukje af moet geven van zichzelf, doorheen gaat. Da’s heel normaal. Durf hulp te vragen als je het even niet meer weet. Met elk soort verlies, of het nu een sterfgeval of een verlies van iets is wat je niet meer zelf kunt doen, moet je leren gaan. Daarbij is grenzen stellen noodzakelijk. Niet altijd makkelijk, dat geef ik meteen toe. Jezelf serieus nemen en je gevoel volgen. Deze liegen nooit.

Ik leef mijn leven en geniet van de dingen die ik wel kan.

Ohm shanti.

Anita van Hoof